tag:blogger.com,1999:blog-31250911817962860742011-04-21T13:00:25.442-07:00www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-45501564134028398242009-01-23T03:10:00.000-08:002009-01-23T03:15:47.068-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SXmm2xwVUeI/AAAAAAAAA3Q/p8EyEdmmW-Q/s1600-h/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 135px; height: 77px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SXmm2xwVUeI/AAAAAAAAA3Q/p8EyEdmmW-Q/s200/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294446296949936610" /></a><br />அந்த உணவுச் சாலையின் ஓர் ஒதுக்குப் புறமாய் அந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த சுருதியின் கண்களிருந்து பொல பொலவென விழுந்த ஒவ்வொரு கண்ணீர் துளிக ளிலும் அவள் <br />இன்றுவரை வளர்த்த கனவுகள், கற்ப னைகள், ஏக்கங்கள். எதிர்பார்ப்புக்கள். ஆசைகள் எல் லாமே சிதறி விழுந்தன. [<a href="http://www.thayagakaatru.com/story/vidai-pera-solkiraya.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-4550156413402839824?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-87099549974851922522009-01-17T04:32:00.000-08:002009-01-23T03:16:51.140-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SXHQu9eikVI/AAAAAAAAAxo/9PgKArPvn8k/s1600-h/4.jpg"><img style="float:right; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 142px; height: 95px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SXHQu9eikVI/AAAAAAAAAxo/9PgKArPvn8k/s200/4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292240542332260690" /></a><br />இவளைப் போல பெண் மணிகளை ஊர் உலகிலே கண்டிருப்பீர்களா ? <br />இவளைப் பற்றி பேசும் போதெல்லாம் இப்படியே எனக்கு எண்ணத் தோன்றும். <br /><br />எனது முதல்ப் பார்வையிலே எந்த விதமான அலைகளையும் என் கவனக் குளத்திலே அவள் ஏற்ப்படுத்தவில்லை ஆனால் பின்னொரு நாளிலே இந்தக் குளத்திலேயே சுனாமியை வரவளைத்தவள் [<a href="http://www.thayagakaatru.com/story/kadal-thedum-nathi.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-8709954997485192252?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-57165224231772617792009-01-12T03:32:00.000-08:002009-01-12T03:36:57.894-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWsrIRfNqiI/AAAAAAAAAtg/JmBOKBw7M5Y/s1600-h/vfe.jpg"><img style="float:left; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 91px; height: 129px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWsrIRfNqiI/AAAAAAAAAtg/JmBOKBw7M5Y/s200/vfe.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290369608410049058" /></a><br />அந்த அலுவலகம் வழக்கம்போல் கூட்டமாகவே இருந்தது.. <br /><br />ஒரு கோடி டெண்டர் கிடைத்ததில் ஏக மகிழ்ச்சியில் இருந்தார் கணபதி. அவர் உதவியாளர் ஓடி வந்து சொன்னார். <br /><br />''வாங்க சார் ..அந்த ஆபீசரை பார்த்துட்டு வந்துருவோம்..பேரு பரமசிவம்..ரொம்ப நாணயமானவர்..கை சுத்தம்..இதுக்கு நிறைய போட்டி..ஏகத்துக்கு லஞ்சம் கொடுக்க தயாரா இருந்தாங்க..இவருதான் நியாயமா இருந்து நமக்கு கொடுத்திருக்கார்..'' <br /><br />இருவரும் உள்ளே நுழைந்தார்கள் [<a href="http://www.thayagakaatru.com/story/manitharukku-ithanai-mugangala.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-5716522423177261779?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-4654834473863679822009-01-09T03:25:00.000-08:002009-01-10T02:50:21.830-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWc0s8CejCI/AAAAAAAAAo4/8xPOHooAM9k/s1600-h/eye.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 131px; height: 81px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWc0s8CejCI/AAAAAAAAAo4/8xPOHooAM9k/s200/eye.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289254234005343266" /></a><br />"என்னப்பா! டிப் டாப்பா டிரஸ் பண்ணிக் கொண்டு யாரைப் பார்க்கப் போகிறாய்? புதிதாக வந்திருக்கும் மாடல் அழகி, கோகிலாவைத் தானே?" என்று கேலிச் சிரிப்புடன், டாக்ஸியில் ஏறப் போன அசோகனை நிறுத்தினான், மோகன். திடுக்கிட்டுத் திரும்பிய அசோக் ஒரு அசட்டுப் புன்னகையை உதிர்த்து விட்டு பதில் பேசாமல், காரை நோக்கி விரைந்தான். [<a href="http://thayagakaatru.com/story/en-viliyil-neirunthai.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-465483447386367982?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-77381875518209742612009-01-09T03:19:00.000-08:002009-01-10T02:53:54.154-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWc0ANKQS2I/AAAAAAAAAow/0n1plMqMmdw/s1600-h/er.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 143px; height: 98px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWc0ANKQS2I/AAAAAAAAAow/0n1plMqMmdw/s200/er.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289253465507253090" /></a><br />திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள பெரிய தெருவில் இருக்கும் இந்து உயர்நிலைப் பள்ளி கிட்டத்தட்ட 150 ஆண்டுகள் பழமையானது. பள்ளிக் கட்டடம், அதே செம்மண் கலர் பெயிண்டு அடிக்கப்பட்ட தோற்றத்தோடு இன்றும் மாறாமல் காட்சியளிக்கிறது! நான் படித்த காலகட்டத்தில், அப்பள்ளியின் முன்னாள் மாணவர்கள் சிலர் சேர்ந்து 'சாரதி செஸ் கிளப்' என்ற அமைப்பை நடத்தி வந்தனர்.அக்கிளப்பில் உறுப்பினராக ஆவது சற்று கடினமே! கிளப்பின் மூத்த உறுப்பினர்கள், சேர விரும்புபவரின் செஸ் அறிவை சோதித்துப் பார்த்து திருப்தி அடைந்தால் மட்டுமே அவர் உறுப்பினராக முடியும். சாரதி செஸ் கிளப் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை போட்டி நடத்தி, வெற்றி பெற்றவருக்கு பரிசுகளும் வழங்கி வந்தது. அந்த கிளப்பில் உறுப்பினர் ஆனதில் அப்போது எனக்கு ரொம்பப் பெருமை [<a href="http://thayagakaatru.com/story/mannanin-kovuravam.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-7738187551820974261?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-58284724564629917582008-12-07T07:05:00.000-08:002009-01-10T02:59:49.257-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWh_Sw8XrxI/AAAAAAAAAp4/Zno78YgNhfc/s1600-h/CASHUJG5.jpg"><img style="float:right; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 129px; height: 67px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWh_Sw8XrxI/AAAAAAAAAp4/Zno78YgNhfc/s200/CASHUJG5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289617722699132690" /></a><br />முதன் முதலாய் ஏதோவொரு இதழில் உன் முகம் பார்த்த ஞாபகம்... <br /><br />மீண்டும் உன் குரல் கேட்டதில் ஏதோ சுவாரசியம்... <br /><br />நாளெல்லாம் தேடி மீண்டும் உன் முகம் பார்க்கிறேன் பழையது என்று எறிந்துவிட்ட இதழை... <br /><br />அம்மாவின் குறுகுறுப்பு பார்வையை தவிர்க்க <br /><br />முகம் மூடுகிறேன் உன் நிழல் தாங்கி வந்த இதழில்...<br /><br />அடுத்த கணம் ஏதோ தவிப்பு... உன் முகம் காண்பது எப்போது?<br /><br />என்னை நானே கிள்ளிக் கொள்கிறேன்...<br /><br />பலமுறை உன் எண்களை அழுத்துவதாய் எண்ணி அழுத்தாமலே என்னில் தேய்கிறேன்...<br /><br />கடைசியாய் உன்னை அழைக்கிறேன்...<br /><br />மறுமுனையில் உன் குரல்...<br /><br />ஆங்கிலம் கலவாத வணக்கத்தில் உறைந்துப் போகிறேன் நான்...என்னையுமறியாமல் <br />துவண்டுப் போய் தொலைப்பேசியும் நழுவுகிறது... [<a href="http://thayagakaatru.com/story/vallamaitharayo.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-5828472456462991758?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-57346204207536070312008-12-07T07:01:00.000-08:002009-01-10T03:02:05.561-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiAJYAw0PI/AAAAAAAAAqA/NDVWlzaXwrM/s1600-h/CAI3O12F.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px; height: 77px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiAJYAw0PI/AAAAAAAAAqA/NDVWlzaXwrM/s200/CAI3O12F.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289618660899475698" /></a><br />இன்றைக்கு வந்ததையும் சேர்த்து இது மூன்றாவது வாழ்த்து அட்டை. இதை அனுப்பிய அந்த மாதவி யார் என்று புரியாத புதிராகவே உள்ளது. என்னுடைய பள்ளியிலும் இந்தப் பெயரில் ஆசிரியையோ மாணவியோ கிடையாது. இது நான் வேலை செய்யும் மூன்றாவது பள்ளி. ஆனால் இந்த மூன்று பள்ளியிலும் எனக்குத் தெரிந்து இந்த பெயரில் யாரும் இருந்ததாக நினைவில்லையே...அப்படி இருக்கும் போது, எனக்குத் தலையே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது. காலையில் பள்ளிக்குக் கிளம்பும் போதே கவிதாவின் குறுகுறுப்பு பார்வையை தவிர்க்கவே பெரும்பாடுபட வேண்டியிருந்தது. எங்களுக்குத் திருமணமாகி ஒரு வருடம்தான் ஆகியிருந்தது. தாமதமாய் திருமணம் செய்ததால்தான் இன்னும் எங்களுக்குக் குழந்தையே பிறக்கவில்லை என்று அவள் மருகுவது புரியாமல் இல்லை ஆனால் அது பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருப்பது முட்டாள்தனமாய் தோன்றியது. [<a href="http://thayagakaatru.com/story/yarantha-nilavu.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-5734620420753607031?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-64891435483665490152008-12-03T05:22:00.000-08:002009-01-10T03:04:42.571-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiAuZUui-I/AAAAAAAAAqI/eEeXRJt9epI/s1600-h/CAKPIB05.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 124px; height: 93px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiAuZUui-I/AAAAAAAAAqI/eEeXRJt9epI/s200/CAKPIB05.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289619296906808290" /></a><br />வானத்தில் கருமுகில்கள் கூட்டம் கூட்டமாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. மழையும் மெதுவாகத் தூறிக்கொண்டிருந்தது. மூன்றடி ஒழுங்கைக்குள் ஒற்றையடிப்பாதை தவிர இருமருங்கிலும் புற்கள் மூடி இருந்தன. புஸ்பராசா வீட்டு மதில்கரை ஓரங்கள் மட்டும் புற்கள் செதுக்கப்பட்டு அழகாகத் தெரிந்தது.<br /><br />மழை பெரிதாகப் பெய்வதற்குள் வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடவேண்டும் என்ற நினைப்போடு முத்துராசா சயிக்கிளை இறுக்கிமிதித்தான். பிரதான சாலையில் ஏறியதும்.... வாகனப் போக்குவரத்துகள் அதிகமாயின பாடசாலைப் பிள்ளைகளும் கூட்டம் கூட்டமாய் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்...[<a href="http://thayagakaatru.com/story/uthiratha-sarukugal.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-6489143548366549015?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-60182971260120356712008-12-03T05:17:00.001-08:002009-01-10T03:10:46.060-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiCLOa0C8I/AAAAAAAAAqY/1KRvDJpeCto/s1600-h/CAGE2N42.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 98px; height: 117px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiCLOa0C8I/AAAAAAAAAqY/1KRvDJpeCto/s200/CAGE2N42.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289620891707378626" /></a><br /><br />ஒரு ஊரில் ஒரு இளைஞன் இருங்தான். அவன் எப்போதும் கோபப்படும் சுபாவத்தை கொண்டவன். ஒரு முறை அவனது நண்பன் அவனிடம் ஆணிகள் நிரம்பிய பையை கொடுத்தான். நீ எப்போதெல்லாம் கோபப்படுகிறாயோ அப்போதெல்லாம் ஒரு ஆணியை இந்த சுவற்றில் அடிக்கவும் என்றான்,<br /><br />இளைஞ்சனும் அப்படியே செய்து வந்தான். முதல் நாள் அவன் 35 ஆணிகளை அடித்தான், மறு நாள் 30 என்று இப்படியாக குறைந்து கொண்டு வந்தது. சில நாட்கள் கழித்து அவன் கோபப்படுவதை நிறுத்தி விட்டான். அதணால் அவன் ஆணிகளை அடிக்கவில்லை. அதை அவனது நண்பன் பார்த்து பெருமை பட்டான். அவனை முழுவதுமாக திருத்த ஆசைப்பட்ட அவன் அவனிடம் அடித்த ஆணிகளை பிடுங்க சொன்னான் [<a href="http://thayagakaatru.com/story/nallananpan.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-6018297126012035671?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3125091181796286074.post-52329018413373905142008-12-03T05:17:00.000-08:002009-01-10T03:12:37.560-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiCnoaqyFI/AAAAAAAAAqg/7ZIW2cacZGM/s1600-h/CACT6N8H.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 133px; height: 106px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_IsuzAGW6F2Q/SWiCnoaqyFI/AAAAAAAAAqg/7ZIW2cacZGM/s200/CACT6N8H.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289621379722430546" /></a><br />"பேச்சுக்குப் பேச்சு வழக்காடாதே. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தையும் கோட்டை விடாமல் படித்து உருப்படுவதைக் கவனி"<br /><br />"எனக்குத் தெரியும். அதையே சொல்லிச் சொல்லி வெறுப்பேத்த வேண்டாம்."<br /><br />"தெண்டம் அழுவுவது நாந்தானே". <br /><br />"அது உங்கள் கடமை. என் திறமை இவ்வளவுதான். அதை மழுங்க அடித்து விட வேண்டாம்".<br /><br />"திறமை இருக்கு, திமிரும் இருக்கு. அதனால்தான் சொல்வது காதில் ஏறமாட்டேங்குது". டைனிங் டேபிளில் முதலில் கடுவன் பூனையாக இருந்த இருவரையும் ருசி மிக்க உணவு மாற்றி விட்டது. அவரைக்காய்க் கூட்டை ஒரு கை பார்ப்பவள், விரலால் கிண்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவர் கண்கலங்கி விட்டார். அதை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தவள் அழுதே விட்டாள் [<a href="http://thayagakaatru.com/story/sirakodintha-paravai.htm">மேலும்</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3125091181796286074-5232901841337390514?l=thayagakaatrustory.blogspot.com' alt='' /></div>www.thayagakaatru.comnoreply@blogger.com0